İnsan?
16.12.2015 23:59

 

SENEM KALENDER

 

Çok şanslı bir dönemden geçtik geçtiğimiz yaz. 

Hepimiz güzelleştik

Umutla dolduk,

İnançla aydınlandık, 

Paylaşımla parladık

Mizahla, sevgiyle çoğaldık

Topraklara sığmadık, dünyalara taştık...

 

Cebimizde, evimizde ne varsa paylaştık, birbirimizi para almadan taşıdık, para almadan dükkanımızda ne varsa verdik, hiç tanımadığımız insanları evimize aldık, hiç tanımadığımız insanların evinde sabahladık, tanış olduk, kardeş olduk, gazlara, TOMA sularına karşı ilginç formüller  yarattık, deniz gözlüğünü hayallerin ötesine taşıdık, tencere tavamızla dünyanın en güzel müziklerini yaptık...

 

Birlikte namaz kıldık, birlikte şarkılar söyledik, Taksim'de sırtında yoga matla gördüğümüzü hemen tanıdık, birlikte yoga yaptık, kandil simidimizi, herşeyimizi orta halli bir parkta, koskoca bir konakta yaşayan kocaman bir aileymişçesine paylaştık...

Birlikte ürettik, birlikte güldük,birlikte koştuk, birlikte durduk, birlikte saklandık, birlikte yaralandık, birlikte öldük, birlikte ağladık...

Hissettiklerimizi karşılamaya kelimeler yetmedi çoğu kez..

 

Sokakta gazdan ya da TOMAnın suyundan kaçarken, hiç tanımadığımız birinin elinden tuttuğumuzda bildik; İnsan nedir...

Gazdan etkilenen sokak köpeklerinin gözlerini silenleri gördüğümüzde bildik; İnsan nedir...

Anneler sokağa indiğinde bildik; İnsan nedir...

Tüm spor taraftarları BİRleştiğinde bildik; İnsan nedir...

Birkaç ağacı, haklarımızı, birbirimizi korumak için sokaklara dökülüp çoğaldığımızda, BİR olduğumuzda bildik; İnsan nedir?

 

 

                                       

 

Hiç uyumadık

Hep BİRlikte güzelleştik, sokaklarda huzur ve umut dolaştı insanlarla beraber...

BİRlikte DİRENDİK!

BİRlikte UYANDIK!

 

..mıştık!

 

Peki şimdi?

 

Nerede o inanç?

Nerede o sevgi?

Nerede o umut?

Nerede o İNSAN?

 

Başladık yine başımızdakilere küfretmeye, hatta bela okumaya.Sokaklarda, trafikte yine kavgalar başladı, insanların yüzü yine düştü, umut saklandı, kayboldu hatta. Sevgimizin yerini öfkemiz aldı, inancımızın yerini korku. 

Karardı yine bizim nesil, unuttu...

Unuttuk yine güzellikleri paylaşmayı, güzelleştikçe parladığmızı, karanlığı yenmenin tek yolunun bu olduğunu...Unuttuk!

 

 

                                  

 

Gezi'de bizi peşlerinden sürükleyen gençler, haydi yine size ihtiyaç var!

Derslerinizi çalıştınız, sınavlarınızı verdiniz, hazır Şubat tatiline girmişken hatırlatın bize yine karanlık nasıl aydınlatılır.

 

Sizin sevgi ve inanç dolu gücünüze ihtiyacımız var.

Sizin zeka fışkıran mizahınıza ihtiyacımız var.

Aklımızı alan yaratıcılığınıza ihtiyacımız var.

 

Haydi indigolar aydınlatın yine bizi, ülkemizi!

 

Şimdi çok daha net anlaşılıyor ki, size boşuna emanet edilmemiş bu vatan, ne varsa yine sizlerde var!

 

Bizim nesil bildiklerini unutmaya programlı, siz usanmadan bize bildirin;

İnsan nedir!

 

 

                              

 

 

 “İnsan insan derler idi insan nedir şimdi bildim

Can can deyü söylerlerdi ben Can nedir şimdi bildim...

Canların Kalbinde Olan İnanç Nedir Şimdi Bildim”      (Muhyiddin Abdal)

 

 

 

Not: Bu yazıyı yazmama sebep, her seferinde gözlerimi yaşartan,yazarken tekrar tekrar başa alarak sayısız kere dinlediğim Fazıl Say'ın İlk Şarkılar albümünün son sarkısı, “İnsan İnsan” için, Fazıl Say ve şarkıda ve albümde emeği geçen herkese teşekkür ederim. Size de bu yazıyı okurken dinlemenizi öneririm. 

Sevgilerimle

 

 

Senem Kalender

28.01.2014 /İstanbul